Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Tożsamość nieznana, NN" - Karolina Wójciak

Premiera: 12.06.2017

"Pierwszy z wody wyszedł Igor. Usiadł koło mnie. Ociekał wodą.
- Obraziłaś się? - zaczął.
- Nie, dlaczego? - Spojrzałam na niego.
- Za to, co ci powiedziałem.
- Taki już jesteś - uśmiechnęłam się. - Nie przepraszaj za to, kim jesteś.
- Ale ja nie przepraszam - stwierdził rozbawiony. - Pytam po prostu, czy się obraziłaś.
- A jeśli - odwróciłam się do niego, usiadłam po turecku - to co z tym zrobisz?
- Naprawdę myślisz, że jestem zajebistym facetem? - zmienił temat.
- Tak tego nie powiedziałam - zaczęłam się śmiać. - Faceci mają naprawdę wybiórczy słuch." - fragment powieści.

Już niebawem, bo 14 listopada 2018 r., będzie mieć premierę najnowsza, trzecia powieść Karoliny Wójciak pt. "Dom pełen kłamstw". Zanim jednak zasiądę do jej lektury, postanowiłam podzielić się z Wami moją opinią na temat pierwszej książki autorki.

"Tożsamość nieznana NN" to nic innego jak kawał rasowego, realistycznego new adult z potężną dawką brutalnej sensacji, od którego nie można się wprost oderwać. I proszę zapamiętać moje słowa :) Spotkanie z mieszkającą na stałe w Kanadzie pisarką rozpoczęłam właśnie od tego tytułu i to był strzał w dziesiątkę, zwłaszcza dla takiej fanki historii romantycznych przeplatanych wątkami kryminalno-sensacyjnymi jak ja.


Dziewczyna z bogatego domu i chłopak z mroczną przeszłością - schemat znany i wydawałoby się mocno wyeksploatowany w literaturze gatunku, a jednak Karolinie Wójciak udało się stworzyć odbiegającą od szablonu historię, w której:

- miłość miesza się z krwią,
- młodzieńcze uniesienia i słowne przekomarzanki konkurują z poczuciem winy oraz strachem,
- dobro i próba odkupienia karygodnych uczynków walczą ze złem domagającym się ofiar.

A kiedy do tego dodamy nadmorski klimat Sopotu, który aż chciałoby się eksplorować w poszukiwaniu pewnego studia tatuażu, to już w ogóle mamy książkową petardę. A nie przeczytałabym jej, gdyby nie zachęta Joasi z bloga Subiektywnik Literacki - Asiu, nawet nie wiesz jak jestem wdzięczna za Twoje niewinne, acz bardzo przekonujące sączenie do mojego ucha argumentów, że warto dać szansę nieznanej mi wcześniej autorce, wydającej powieści z dbałością o każdy detal własnym sumptem! Bo odpuścić tę powieść, to jak nie przeczytać jednej z najlepszych polskich książek w gatunku "new adult"!

Wójciak powołała do życia na kartach swojej debiutanckiej powieści Lenę, Igora i Krystiana - bohaterów, którzy wzbudzają zainteresowanie i intrygują tak bardzo, że z zapartym tchem śledzimy ich poczynania. Co jeszcze bardziej emocjonujące, dzięki wyjątkowo udanemu zabiegowi wymieszania teraźniejszości z przeszłością krok za krokiem jesteśmy coraz bliżej bolesnej prawdy o wydarzeniach sprzed lat. Teraźniejszość wydaje się emanować młodością i gotowością na nowe doznania, natomiast przeszłość pulsuje mrokiem mafijnej działalności. A jak rysuje się przyszłość? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie wraz z kolejnymi rozdziałami książki.

Ponadto, czytelnicy zderzą się podczas lektury z brutalnymi zbrodniami, wraz z bohaterami będą zmuszeni rozwikłać tajemnicę tożsamości nieznanej, a wreszcie zaobserwują rozkwit miłości, która z praktycznego i moralnego punktu widzenia nie powinna się narodzić. Ale jak to mówią: serce nie sługa, a odcięcie grubą kreską błędów z przeszłości, zwłaszcza jeśli poniosło się ich konsekwencje, sprzyja rozpoczęciu nowego rozdziału życia.

Dajcie się porwać tej powieści, ponieważ jestem przekonana, że warta jest uwagi.

Serdecznie dziękuję Autorce za zaufanie oraz otwartość na moje wrażenia z lektury i już nie mogę się doczekać, kiedy najnowsza powieść rozgości się w mojej biblioteczce.








Komentarze

  1. Dominika, cóż ja mogę więcej dodać! A nie mówiłam!!!! Czytajcie książki Karoliny Wójciak, bo warto, nie zawiedziecie się!!!

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Popularne posty z tego bloga

Akcja #CzytajLegalnieiPozwólLegalnieCzytaćInnym

Drodzy Zaczytani! Aktywnie działam w social mediach związanych z czytaniem i promocją czytelnictwa. Na swoim Instagramie  @domiczytapl  dzielę się z Wami wrażeniami z lektur, polecam książki, pokazuję wycinek swojego prywatnego życia, a także poruszam ważne według mnie kwestie dotyczące literackiego (ale nie tylko ;)) świata. I tak się wczoraj złożyło, że post jednej z moich ulubionych pisarek uruchomił we mnie organiczną potrzebę zaapelowania do wszystkich, którzy czytają i/lub udostępniają nielegalne ebooki czy PDFy książek, a także audiobooki. Niech ten wpis stanowi swoistą bazę wiedzy o możliwościach legalnego czytania, bo w dobie powszechnego dostępu do Internetu, smartfonów i komputerów naprawdę nie trzeba zniżać się do kradzieży cudzej własności intelektualnej, a tym jest udostępnianie w różnych internetowych miejscach plików z książkami elektronicznymi czy dokumentami dźwiękowymi bez zgody autora. Zachowania noszące znamiona przestępstwa należy bezwzględnie piętnować

Recenzja przedpremierowa: "Moja mroczna Vanesso" - Kate Elizabeth Russel

Premiera: 17 czerwca 2020 "- Dlaczego ty go chronisz? - pyta mama. Oddycha ciężko, przewierca mnie spojrzeniem. To nie jest pytanie zadane w gniewie. Ona naprawdę nie rozumie. Czuje się zdezorientowana - moim postępowaniem, całą tą sprawą. - Przecież cię skrzywdził. Kręcę głową; mówię prawdę: - Nie skrzywdził" - fragment powieści. Debiut prozatorski Kate Elizabeth Russell to bolesna, targająca wrażliwością czytelnika na wszystkie strony, a wreszcie przejmująca powieść, dzięki której możliwe jest rozprawienie się z mitem nadawania cech romantycznych związkom pedofilskim.  To policzek, a chyba nawet solidny cios z półobrotu wymierzony Vladimirowi Nabokovowi, którego "Lolita" dla głównej bohaterki Vanessy Wye jest niemalże biblią. Tak, nie boję się użyć takiego porównania. Bo kiedy piętnastolatka wpada w sidła przemyślnego, ociekającego intelektem nauczyciela literatury, podsuwającego jej dwuznaczne fragmenty z uznanych dzieł literackich, a jednocześnie

Recenzja: "I że cię nie opuszczę" - Michelle Richmond

Premiera: 9.05.2018  Po powrocie Alice z pustyni nie mówiliśmy już o naszych wcześniejszych planach wypisania się z Paktu. Jej pobyt tam był tak intensywny, a nasz związek zdawał się potem tak umocniony, że wszystko to, co nas denerwowało w Pakcie, zaczęło nam się nagle wydawać mniej uciążliwe. Nawet to, w jaki sposób Declan i Diane ją zabrali, nabrało zupełnie innego znaczenia. Kiedy Diane zakładała kajdanki na kostki Alice, Declan powiedział, że to konieczne, i choć nie podzielam jego zdania, widzę teraz, że to doświadczenie rzeczywiście zmieniło Alice – zmieniło nas. Staliśmy się, że tak powiem, bardziej małżeństwem. Nie da się ukryć, że to nas do siebie zbliżyło. Że dzięki temu byliśmy teraz bardziej zakochani. Może nie pogodziliśmy się jeszcze w pełni z Paktem, ale w każdym razie przestaliśmy się mu opierać. Książka „I że cię nie opuszczę” Michelle Richmond to powieść, która sprawiła mi niemały problem. Zdecydowałam się przyjąć ją do recenzji, ponieważ zaintrygował mnie j