Przejdź do głównej zawartości

Recenzja patronacka: "Twierdza Tytonu" - Magdalena Pioruńska

Premiera: 24.06.2019

"Zatem Tyrs Mollina był idealnym przywódcą w tym trudnym momencie, kiedy ledwo trzymaliśmy się razem, z trudem przetrwawszy najgorsze tąpnięcie. Nie przywykliśmy do niewygody, do wstydu i hańby wygnania. Nikt jednak nie protestował, gdy Tyrs przejmował dowodzenie, rozstawiając nas po kątach (...). Miał coś, czego nam brakowało, choć pokoleniami budowaliśmy potęgę naszych kimerydzkich rodów (...). Miał charyzmę" - fragment powieści.

Od wydarzeń opisanych w "Twierdzy Kimerydu" mija dziesięć lat. W wyniku działań wojennych Twierdza Kimerydu przestała istnieć, a w innym miejscu Afryki została wzniesiona tytułowa Twierdza Tytonu. Władzę sprawuje tam Tyrs Mollina i ma ochotę kontynuować terytorialne podboje, dzięki którym podporządkuje sobie Europę. A że u jego boku kroczy wraz z drapieżnymi raptorami jego piętnastoletni brat Taniel, siejąc śmierć i spustoszenie, to jeszcze nigdy walka o władzę nie była tak fascynująca! Prehistoryczne gady odgrywają w tym tomie bardzo ważną rolę, podobnie jak nowe, barwne postacie - Livia i Patrick. Możemy również śledzić losy drugiego z młodszych braci Tyrsa - Terry. 

"Twierdza Tytonu" to powieść fantasy o niezwykle dopracowanej, pełnej detali fabule, w której świat przedstawiony angażuje wyobraźnię czytelnika w najwyższym stopniu. Czytając tę książkę można odnieść wrażenie, że przed naszymi oczami roztacza się wielowymiarowy świat, pełen dinozaurów, ludzko-gadzich hybryd oraz ludzi, którzy w swym dążeniu do dominacji nad tym światem zatracają się zupełnie.


Fascynująca jest to lektura, nie tylko dla fanów gatunku, ale i sympatyków powieści z szeroko zarysowanym kontekstem politycznym, którego główną osią są układy, sojusze i pakty pomiędzy władcami i państwami. Kiedy do tego dodamy jeszcze przejmujące wewnętrzne rozterki głównych bohaterów, podporządkowanych często na siłę arystokratom i uwikłanych w zawiłe dworskie relacje, to otrzymujemy książkę nietuzinkową i bardzo odznaczającą się swoim stylem oraz różnorodnością wątków. Finał "Twierdzy Tytonu" wprawia w osłupienie, ponieważ to wydaje się wręcz niemożliwe, że jedna z tak ważnych postaci ginie... Nie ukrywam, że TA właśnie scena sprawiła, że załzawiły mi oczy. 

Brawo dla autorki za kunszt pisarski, dopracowany w każdym calu, ale przede wszystkim za bardziej subtelny przekaz, jeśli chodzi o związki damsko-męskie i... męsko-męskie. Niektóre z opisywanych relacji między bohaterami wywołują wręcz fizyczny ból, ponieważ dzięki pierwszoosobowej narracji możemy niemalże zajrzeć im w dusze.

Jestem naprawdę dumna, że mogę patronować tej serii i serdecznie zachęcam Was do zapoznania się z nią, tym bardziej, że "Twierdzę Tytonu", podobnie jak "Twierdzę Kimerydu" i nowelkę "3 dni miłości", uzupełniają, a jednocześnie ozdabiają grafiki Anny Niemczak. I nie myślę tu jedynie o okładce, ale i o wnętrzu tomu, w którym znajdziemy trzy ilustracje oddające ważne sceny w książce.

Nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na kolejny tom z "twierdzowego" uniwersum, bo jestem przekonana, że raptorza familia musi powrócić.

  



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Akcja #CzytajLegalnieiPozwólLegalnieCzytaćInnym

Drodzy Zaczytani! Aktywnie działam w social mediach związanych z czytaniem i promocją czytelnictwa. Na swoim Instagramie  @domiczytapl  dzielę się z Wami wrażeniami z lektur, polecam książki, pokazuję wycinek swojego prywatnego życia, a także poruszam ważne według mnie kwestie dotyczące literackiego (ale nie tylko ;)) świata. I tak się wczoraj złożyło, że post jednej z moich ulubionych pisarek uruchomił we mnie organiczną potrzebę zaapelowania do wszystkich, którzy czytają i/lub udostępniają nielegalne ebooki czy PDFy książek, a także audiobooki. Niech ten wpis stanowi swoistą bazę wiedzy o możliwościach legalnego czytania, bo w dobie powszechnego dostępu do Internetu, smartfonów i komputerów naprawdę nie trzeba zniżać się do kradzieży cudzej własności intelektualnej, a tym jest udostępnianie w różnych internetowych miejscach plików z książkami elektronicznymi czy dokumentami dźwiękowymi bez zgody autora. Zachowania noszące znamiona przestępstwa należy bezwzględnie piętnować

Recenzja: "Na południe do Alamedy. Historia pewnej rewolucji" - Lola Larra, Vincente Reinamontes

Premiera: 24.02.2021 Gdyby nie niespodzianka świąteczna od Wydawnictwa Młody Book , nie wiedziałabym, że powieść graficzna o wydarzeniach w Chile roku 2006 w ogóle istnieje. Natrafianie na dobre historie i to takie oparte na faktach to jak widać czasem łut szczęścia. Tak czy inaczej, "Na południe od Almedy" to kronika jednego tygodnia podczas "Rewolucji Pingwinów", czyli strajków młodzieży, domagającej się powszechnej, równej i bezpłatnej edukacji. Zdarzenia śledzimy z perspektywy Nicolasa, który pisząc dziennik, przedstawia swoje motywacje do udziału w okupacji własnej szkoły, opisuje swoje emocje, a także informacje o tym, że jego rodzice będąc w jego wieku protestowali przeciw dyktaturze Pinocheta. Historia lubi się powtarzać, prawda? A walka w słusznej sprawie jest niekiedy jedynym rozwiązaniem. Ramię w ramię z Nicolasem stoi Paula, aktywistka, która w przeciwieństwie do chłopaka, któremu do tej pory w głowie była wyłącznie piłka nożna, orientuje się w sprawach

Recenzja przedpremierowa: "Moja mroczna Vanesso" - Kate Elizabeth Russel

Premiera: 17 czerwca 2020 "- Dlaczego ty go chronisz? - pyta mama. Oddycha ciężko, przewierca mnie spojrzeniem. To nie jest pytanie zadane w gniewie. Ona naprawdę nie rozumie. Czuje się zdezorientowana - moim postępowaniem, całą tą sprawą. - Przecież cię skrzywdził. Kręcę głową; mówię prawdę: - Nie skrzywdził" - fragment powieści. Debiut prozatorski Kate Elizabeth Russell to bolesna, targająca wrażliwością czytelnika na wszystkie strony, a wreszcie przejmująca powieść, dzięki której możliwe jest rozprawienie się z mitem nadawania cech romantycznych związkom pedofilskim.  To policzek, a chyba nawet solidny cios z półobrotu wymierzony Vladimirowi Nabokovowi, którego "Lolita" dla głównej bohaterki Vanessy Wye jest niemalże biblią. Tak, nie boję się użyć takiego porównania. Bo kiedy piętnastolatka wpada w sidła przemyślnego, ociekającego intelektem nauczyciela literatury, podsuwającego jej dwuznaczne fragmenty z uznanych dzieł literackich, a jednocześnie