Przejdź do głównej zawartości

Wiwat Bibliotekarze! Wiwat Biblioteki!

Przyznajcie się: kiedy ostatnio byliście w bibliotece? A może nawet nie wiecie, gdzie się ona mieści w Waszej miejscowości? 

Ja głośno i otwarcie, od bardzo dawna, mówię, że instytucja bibliotek to genialna sprawa, która nie tylko umożliwia nam dostęp do literatury, ale i do kultury w ogóle. Bo w bibliotekach można nie tylko książki pożyczać, ale i wziąć udział w spotkaniu autorskim z twórcą ulubionych powieści, obejrzeć wystawę grafik, przeczytać gazetę, skorzystać z komputera, otrzymać dostęp do bazy ebooków Legimi i najzwyczajniej w świecie dobrze się bawić.


Nasza Ala - aktualnie pięciolatka - regularnie odwiedza zaprzyjaźnioną bibliotekę (MBP Katowice - kocham Was, każdą jedną filię, do której jesteśmy zapisani, a będzie ich z 6 albo i 7 :)), zarówno w ramach projektu "Mali czytelnicy" skierowanego do przedszkolaków, jak i prywatnie, żeby skorzystać z wtorkowego "Czytania na dywanie". Chylę zatem czoła przed pracownikami bibliotek, których głowy wypełnione są pomysłami na propagowanie czytelnictwa i miłości do książek. 

W Dniu Bibliotekarzy i Bibliotek gorąco pozdrawiam wszystkie biblioteki w całej Polsce, te duże, nowoczesne i imponujące, jak i te maleńkie, które odbijając się od pustych skarbonek urzędów gmin, starają się utrzymać księgozbiór i przyciągać kolejnych czytelników. Gratuluję wszystkim bibliotekarkom i bibliotekarzom pasji do literatury, którą przekuli w zawodową ścieżkę, i liczę na to, że coraz mniej będzie tekstów: "nie czytam, bo książki są drogie", skoro biblioteki gwarantują darmowy dostęp do swoich zasobów. Jak wiadomo, kto nie chce, szuka powodów, a kto chce szuka sposobów. 

Ściskam,

Domi

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wywiad: Domi czyta i pyta, czyli Paulina Świst w krzyżowym ogniu pytań

Drodzy zaczytani! Dzisiaj na moim blogu gości jedna z najbardziej tajemniczych pisarek na polskim rynku wydawniczym. Jej kryminalno-erotyczne powieści bardzo przypadły do gustu czytelnikom, chociaż wielu – w tym mnie – wprawiły w pewną konsternację. Bo jak to? Jej debiutancki „Prokurator” to nie 100% kryminał, a erotyk z nutą sensacji? Paulina Świst potrafi zaskakiwać, a jej kryminały prawniczo-policyjne z domieszką pikanterii schodzą z każdym nowym tytułem na pniu.


Domi: Paulino, serdecznie Ci dziękuję za Twoje pozytywne nastawienie do mojej propozycji wywiadu, która to nadeszła krótko po premierze Twojej najnowszej książki pt. „Sitwa”.  To Twoja piąta powieść, a do tego dorzuciłaś jeszcze w tym roku opowiadanie w antologii „Zabójcze święta”.

Paulina: Cześć Domi :* To prawdziwa przyjemność móc z Tobą pogadać, nawet wirtualnie ;)

Domi: Jak Ci się zatem pisało taką krótką formę i czym różni się dla Ciebie praca nad opowiadaniem od pracy nad powieścią? 

Paulina: Wbrew temu, czego się obawi…

Recenzja: "Druga strona" - Kim Holden

Premiera: 16 października 2019
"Druga strona" to według mnie najważniejsza książka amerykańskiej pisarki Kim Holden. I tym bardziej doceniam bezpośrednie spotkanie z Kim, w którym wzięłam udział 25 października 2019 roku w Kawiarni Europejskiej w Krakowie. Bo rozmowa o tej książce, o inspiracjach i własnych doświadczeniach Kim, stanowiących jej podłoże, sprawiły, że doceniłam historię Toby'ego Page'a jeszcze bardziej. Ta książka jest jak terapia - pełna bólu, ale i niesamowicie mocnej nadziei. To nie jest zwykłe młodzieżowe Young Adult. Jest czymś dużo większym, z bardzo rozbudowanym podłożem psychologicznym. Toby jest moim superbohaterem! Kim jest moją bohaterką! ❤️ 
Świat widziany oczami siedemnastoletniego Toby'ego, dzięki pierwszoosobowej narracji, jest potrzaskany i tak bardzo bolesny. Do czasu, kiedy w jego życie wkracza niewidoma Alice. "Kraina czarów" może pojawić się tuż obok. Ta książka to jednak konstelacja bohaterów po przejściach, zdruzgot…

Recenzja przedpremierowa: "Tylko oddech" - Magdalena Knedler

Premiera: 27.08.2018 Nina wie, że ich podróż dopiero się zaczyna, ale ma wrażenie, że to moment, w którym wszystko ustaje. Świat zwalnia, przestaje się obracać, ludzie przerywają swoje czynności, zwierzęta wyhamowują bieg, wszystko po prostu ustaje. I z ciekawością czeka, co będzie dalej. Zostaje tylko oddech.
Znacie takie uczucie, kiedy przepełnia was niczym nieograniczona beztroska, napełniająca płuca świeżym powietrzem? To takie specyficzne uczucie, kiedy odnosisz wrażenie, że chodzisz dziesięć centymetrów ponad chodnikiem. W takich chwilach, rzadkich, ale zdarzających się, towarzyszy człowiekowi nieodparte przekonanie, że problemy nie istnieją, że ze wszystkim sobie poradzi. Mnie dopada takie uczucie, kiedy stoję na plaży i wpatruję się w bezkres morza albo oceanu. Oddech wydaje mi się wtedy niczym niezmącony, lekki i ożywczy. Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy klatka piersiowa jest ściśnięta niewidzialnym imadłem i tylko oddech pozwala przeżyć, czy może bardziej przewegetować k…