Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Nauczyciel tańca. Rewolta" - Anna Dąbrowska

Premiera: 27.03.2019

"Byłem zły i miałem ochotę zadać kilka porządnych ciosów w bokserski worek, by pozbyć się złej energii, która mną zawładnęła. Kiedyś nie potrzebowałem worka, tylko tańca. Dzisiaj bałem się, że taniec to stanowczo za mało. Potrzebowałem czegoś, co zabolałoby mnie fizycznie i stłumiło wewnętrzny ból. Musiałem wyrzucić z siebie emocje i nauczyć się powtarzać na głos, że tym razem wszystko się ułoży. Kaja mnie nie zostawi. Nie może mnie porzucić jak niepotrzebną rzecz. Zbyt wiele razy mnie porzucano, bym ponownie dał radę przetrwać kolejne pożegnanie. Tym razem, kiedy upadnę, już się nie podniosę. Nie będę miał sił wstać i walczyć". - fragment powieści. 

Dominik i Kaja powracają! Powraca również miłość do tańca - krumpu, hip-hopu, salsy. Tyle tylko, że nad związkiem głównych bohaterów zwisła chmura prozy życia i wyzwania związane z codziennym życiem małżeńskim i rodzicielskim.

O ile pierwsza odsłona perypetii tej pary, opisanych przez Annę Dąbrowską w "Nauczycielu tańca" bardzo przypadła mi do gustu z uwagi na tygiel emocji, opisanych przystępnie, przejrzyście i z energią, która porywała niczym ulubiona melodia, tak tom drugi zupełnie nie przypadł mi do gustu.


"Nauczyciel tańca. Rewolta" toczy się sześć lat po wydarzeniach w tomie pierwszym i nadal mamy tu narracyjną różnorodność, tym razem nie dwugłos, a wielogłos, bo do perspektywy Kai i Dominika dodana została również perspektywa Sary. Niestety w tomie drugim pojawił się emocjonalny miszmasz, który mnie osobiście przytłoczył, sprawiając, że odebrałam "Rewoltę" jako melodramatyczny popis dwójki bohaterów. Ja rozumiem, że można popaść w problemy w związku, ale rozwiązywanie ich w sposób, który wybrali, jest niezmiernie niedojrzałe. A tak właśnie zachowują się wobec siebie z pozoru dorośli ludzie, jakimi niewątpliwie są Domi i Kaja.

Ponadto, w dość krótkiej książce udziałem bohaterów stało się tak wiele - łącznie z kryminalnymi wątkami oraz szukaniem zemsty - że całość okazała się dla mnie niestrawna. Zabrakło natomiast elementu, który urzekł mnie przy pierwszym tomie, czyli terapii tańcem. A jeśli do tego dodamy byłych partnerów i nierozwiązane sprawy z przeszłości, to już mamy chaos totalny. Tak, odebrałam tę powieść jako bardzo chaotyczną i przesterowaną, jeśli chodzi o reakcje głównych i pobocznych postaci. Co za dużo, to niezdrowo, niestety.

Wybacz Aniu, że tym razem zabrakło mojego entuzjazmu, ale dorosła wersja Kai i Dominika zadziałała na mnie jak płachta na byka i odebrała radochę z lektury. Nieco radości wniosły wprawdzie sceny miłosne, ale nie miały szans zrównoważyć ogólnego wrażenia :(


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wywiad: Domi czyta i pyta, czyli Paulina Świst w krzyżowym ogniu pytań

Drodzy zaczytani! Dzisiaj na moim blogu gości jedna z najbardziej tajemniczych pisarek na polskim rynku wydawniczym. Jej kryminalno-erotyczne powieści bardzo przypadły do gustu czytelnikom, chociaż wielu – w tym mnie – wprawiły w pewną konsternację. Bo jak to? Jej debiutancki „Prokurator” to nie 100% kryminał, a erotyk z nutą sensacji? Paulina Świst potrafi zaskakiwać, a jej kryminały prawniczo-policyjne z domieszką pikanterii schodzą z każdym nowym tytułem na pniu.


Domi: Paulino, serdecznie Ci dziękuję za Twoje pozytywne nastawienie do mojej propozycji wywiadu, która to nadeszła krótko po premierze Twojej najnowszej książki pt. „Sitwa”.  To Twoja piąta powieść, a do tego dorzuciłaś jeszcze w tym roku opowiadanie w antologii „Zabójcze święta”.

Paulina: Cześć Domi :* To prawdziwa przyjemność móc z Tobą pogadać, nawet wirtualnie ;)

Domi: Jak Ci się zatem pisało taką krótką formę i czym różni się dla Ciebie praca nad opowiadaniem od pracy nad powieścią? 

Paulina: Wbrew temu, czego się obawi…

Recenzja: "Druga strona" - Kim Holden

Premiera: 16 października 2019
"Druga strona" to według mnie najważniejsza książka amerykańskiej pisarki Kim Holden. I tym bardziej doceniam bezpośrednie spotkanie z Kim, w którym wzięłam udział 25 października 2019 roku w Kawiarni Europejskiej w Krakowie. Bo rozmowa o tej książce, o inspiracjach i własnych doświadczeniach Kim, stanowiących jej podłoże, sprawiły, że doceniłam historię Toby'ego Page'a jeszcze bardziej. Ta książka jest jak terapia - pełna bólu, ale i niesamowicie mocnej nadziei. To nie jest zwykłe młodzieżowe Young Adult. Jest czymś dużo większym, z bardzo rozbudowanym podłożem psychologicznym. Toby jest moim superbohaterem! Kim jest moją bohaterką! ❤️ 
Świat widziany oczami siedemnastoletniego Toby'ego, dzięki pierwszoosobowej narracji, jest potrzaskany i tak bardzo bolesny. Do czasu, kiedy w jego życie wkracza niewidoma Alice. "Kraina czarów" może pojawić się tuż obok. Ta książka to jednak konstelacja bohaterów po przejściach, zdruzgot…

Recenzja przedpremierowa: "Berdo" - Anna Cieślar

Premiera: 25 lutego 2020

"Czasem przypominał sobie, że w jego bieszczadzkim życiu bywały inne dni: kiedy włóczył się od rana do wieczora tak po prostu, bo las i droga wzywały go, a on chciał odpowiedzieć na wezwanie. Kiedy powracała tęsknota za dzikością i budził się zew. Odezwała się w nim niespokojna część duszy, ta, która nie pozwalała mu siedzieć w chacie, kazała ruszać na szlak. Bywało, że wracał po dwóch, trzech dniach, jakby nigdy nic, na zgrzanym koniu, spocony, ze zmierzwionymi przez wiatr włosami, zmęczony i brudny. Ale szczęśliwy. Śnił o rozgwieżdżonym niebie, o koniach, polanach i ogniskach, o muzyce i śpiewanych pieśniach, o wozach i pobrzękujących patelniach. W snach przeżywał to wszystko, czego nie było mu dane doświadczyć, a czym słyszał w opowieściach kobiety, która próbowała zastąpić mu matkę. Potem znów budził się w nim zew wędrówki, dusza włóczęgi" - fragment powieści.
Powyższy cytat to kwintesencja tytułowego Berda alias Michała Moslera - głównego bohater…