Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Dom pełen kłamstw" - Karolina Wójciak

Premiera: 14.11.2018

"Mój mąż był podłym człowiekiem. Oszukiwał mnie na każdej płaszczyźnie: w finansach, w pracy i w życiu. Nie zostało po nim nic dobrego, nic. Nie licząc oczywiście dzieci. Stwierdziłam, że będę musiała się nauczyć opowiadać im o ojcu bez obrzydzenia, jakie teraz odczuwałam. Najchętniej zmyśliłabym im ojca astronautę, który zginął w kosmosie, wykonując ważną dla ludzkości misję. Przyszło mi nawet do głowy, że to jak zginął, było działaniem karmy. Został ukarany za swoje postępowanie." - fragment powieści.

Mówi się (parafrazując znaną poetkę Wisławę Szymborską), że tyle siebie znamy, ile nas sprawdzono. Bo dopiero kiedy znajdziemy się w konkretnej, nowej dla nas sytuacji, odcinamy się od wcześniejszego teoretyzowania "co by było gdyby" albo "ja bym tak nigdy nie zrobiła/zrobił" i przechodzimy do działania, niekiedy zaskakującego nas samych. Największe jednak zaskoczenia przynoszą nam nie tyle nasze autorefleksje, ale zachowanie najbliższych nam osób. I super, jeśli zaskakują nas one pozytywnie. Gorzej... kiedy demolują nam życie...

I w obliczu takiej właśnie demolki stanęła bohaterka najnowszej powieści Karoliny Wójciak pt. "Dom pełen kłamstw". Kaja Henderson - wdowa po wpływowym biznesmenie, matka dwójki chłopców, kobieta, która schowała swoje pasje i ambicje głęboko do kieszeni, bo pokochała całym sercem i została panią domu, wiodącą życie ponad stan do czasu tragicznej śmierci męża - stanęła w obliczu druzgocącego faktu: jej dotychczasowe życie było kruchym zamkiem z piasku.


W okresie żałoby Kaja totalnie zapadła się w sobie, straciła chęć do życia, porzuciła swoje obowiązki mamy i pogrążyła się w rozpaczy na osiem długich miesięcy. Gdyby nie wsparcie jej własnej matki, która rzuciła pracę i w całości oddała się pomocy córce i wnukom, nie wiadomo jak potoczyłyby się ich losy. Kiedy jednak warszawska policja wznawia śledztwo w sprawie wypadku samochodowego, w którym zginął Michał Henderson, wydarzenia nabierają nieoczekiwanego dla Kai obrotu, wrzucając ją w wir domysłów, podsycanych przez byłych współpracowników Michała, jego szefa czy detektywa Sebastiana Mauera. I to właśnie ten ostatni człowiek odegra w życiu głównej bohaterki niebagatelną rolę.

Muszę przyznać, że dość długo nie mogłam się przekonać do postaci Kai. Ba! Najzwyczajniej w świecie nie polubiłam baby, bo tak irracjonalne, a niekiedy wręcz abstrakcyjne były jej poczynania, zwłaszcza jeśli chodzi o jej niefrasobliwość i brak jakiegokolwiek zaangażowania w życie małżonka. Przyjęła ona za coś oczywistego to, że żyje sobie dostatnio, nie musząc martwić się o cokolwiek, a to, co Michał porabia w pracy bądź poza nią, w ogóle nie zaprzątało jej ślicznej główki. Dopiero kiedy na jaw wychodzą fakty rzucające głęboki cień na jej jak dotąd kryształowego męża, kobieta przestaje go idealizować i otrząsa się z bańki mydlanej, w której dotąd funkcjonowała. Przechodzi głęboką przemianę i z bezwolnej marionetki staje się świadomą siebie kreatorką zdarzeń, analizującą na przykład na chłodno osobliwe awanse Piotra Hoffmana - byłego szefa Michała, będącego od samego początku postacią niejednoznaczną i wyjątkowo w moim odczuciu wyrachowaną.

W związku z tym, że autorka postawiła w tej powieści na pierwszoosobową narrację prowadzoną z perspektywy dwóch postaci, możemy śledzić nie tylko poczynania i wewnętrzne rozterki Kai, ale i wspomnianego wyżej Mauera. Ten niezależny, zakochany w swojej policyjnej robocie facet, pochodzący z prawniczej rodziny, brawurowo prowadzi śledztwo w sprawie Hendersona, zmierzające do ustalenia prawdziwych okoliczności śmierci tuza polskiego biznesu. Mimo tego, że angażuje się w relację z Kają bardziej niż powinien, nie traci z oczu profesjonalizmu i instynktu śledczego, dzięki któremu ratuje kobiecie życie i to niejeden raz. A że przy tym niepostrzeżenie instaluje się w jej życiu, wprowadzając , to już zupełnie inna historia :)

Wójciak stworzyła intrygujący mix thrillera psychologicznego, powieści obyczajowej oraz sensacyjnej, zabierając mnie kolejny raz w czytelniczą podróż pełną nieprzewidywalnych zwrotów akcji, przyspieszających puls. No i to zakończenie! Droga Karolino, przeczytałam ostatnie zdanie, zapoznałam się z posłowiem, zamknęłam książkę i do tej pory zastanawiam się: a co dalej?! Przecież to nie mogło się tak skończyć! Jestem zatem skazana na kontynuację tej historii wyłącznie w mojej głowie na podstawie własnych pomysłów i przekonań co do tego, jak mogły potoczyć się dalsze losy Kai, jej rodziców Ewy i Konrada, Sebastiana, Piotra czy Wojtka. 

Zachęcam Was serdecznie do zapoznania się z unikatowymi książkami Karoliny Wójciak, ponieważ każda z dotychczas wydanych powieści jej autorstwa to świeże spojrzenie na relacje międzyludzkie i kryminalne intrygi. Doprawdy, przednie to lektury, przednie.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Akcja #CzytajLegalnieiPozwólLegalnieCzytaćInnym

Drodzy Zaczytani!
Aktywnie działam w social mediach związanych z czytaniem i promocją czytelnictwa. Na swoim Instagramie @domiczytapl dzielę się z Wami wrażeniami z lektur, polecam książki, pokazuję wycinek swojego prywatnego życia, a także poruszam ważne według mnie kwestie dotyczące literackiego (ale nie tylko ;)) świata.

I tak się wczoraj złożyło, że post jednej z moich ulubionych pisarek uruchomił we mnie organiczną potrzebę zaapelowania do wszystkich, którzy czytają i/lub udostępniają nielegalne ebooki czy PDFy książek.

Niech ten wpis stanowi swoistą bazę wiedzy o możliwościach legalnego czytania, bo w dobie powszechnego dostępu do Internetu, smartfonów i komputerów naprawdę nie trzeba zniżać się do kradzieży. Zachowania noszące znamiona przestępstwa należy bezwzględnie piętnować, wskazując zgodne z prawem ścieżki dostępu do literatury.

Hasłem przewodnim mojej blogersko-bookstagramowej aktywności jest #CzytajiPozwólCzytaćInnym, a teraz chciałabym je poszerzyć i ukuć kolejne:
CZYTA…

Wywiad: Domi czyta i pyta, czyli Paulina Świst w krzyżowym ogniu pytań

Drodzy zaczytani! Dzisiaj na moim blogu gości jedna z najbardziej tajemniczych pisarek na polskim rynku wydawniczym. Jej kryminalno-erotyczne powieści bardzo przypadły do gustu czytelnikom, chociaż wielu – w tym mnie – wprawiły w pewną konsternację. Bo jak to? Jej debiutancki „Prokurator” to nie 100% kryminał, a erotyk z nutą sensacji? Paulina Świst potrafi zaskakiwać, a jej kryminały prawniczo-policyjne z domieszką pikanterii schodzą z każdym nowym tytułem na pniu.


Domi: Paulino, serdecznie Ci dziękuję za Twoje pozytywne nastawienie do mojej propozycji wywiadu, która to nadeszła krótko po premierze Twojej najnowszej książki pt. „Sitwa”.  To Twoja piąta powieść, a do tego dorzuciłaś jeszcze w tym roku opowiadanie w antologii „Zabójcze święta”.

Paulina: Cześć Domi :* To prawdziwa przyjemność móc z Tobą pogadać, nawet wirtualnie ;)

Domi: Jak Ci się zatem pisało taką krótką formę i czym różni się dla Ciebie praca nad opowiadaniem od pracy nad powieścią? 

Paulina: Wbrew temu, czego się obawi…

Recenzja przedpremierowa: "Moja mroczna Vanesso" - Kate Elizabeth Russel

Premiera: 17 czerwca 2020

"- Dlaczego ty go chronisz? - pyta mama. Oddycha ciężko, przewierca mnie spojrzeniem. To nie jest pytanie zadane w gniewie. Ona naprawdę nie rozumie. Czuje się zdezorientowana - moim postępowaniem, całą tą sprawą. - Przecież cię skrzywdził. Kręcę głową; mówię prawdę: - Nie skrzywdził" - fragment powieści.
Debiut prozatorski Kate Elizabeth Russell to bolesna, targająca wrażliwością czytelnika na wszystkie strony, a wreszcie przejmująca powieść, dzięki której możliwe jest rozprawienie się z mitem nadawania cech romantycznych związkom pedofilskim. 
To policzek, a chyba nawet solidny cios z półobrotu wymierzony Vladimirowi Nabokovowi, którego "Lolita" dla głównej bohaterki Vanessy Wye jest niemalże biblią. Tak, nie boję się użyć takiego porównania. Bo kiedy piętnastolatka wpada w sidła przemyślnego, ociekającego intelektem nauczyciela literatury, podsuwającego jej dwuznaczne fragmenty z uznanych dzieł literackich, a jednocześnie budującego w niej…