Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Otchłań" - Marcel Woźniak

Premiera: 22.08.2018

"Leon Brodzki (...) nie mógł się cofnąć przed dalszym prowadzeniem śledztwa. "Nie teraz - myślał - nie na ostatniej prostej. Nie mam już nic do stracenia ani zyskania, jestem skończony, tak jak mój spokój i moja historia. Jestem w kropce, a raczej sam jestem kropką, której nie mogę z niczym połączyć. Rozpoczęta przez Heraklita powtórka dawnego śledztwa stała się repetycją mojego życia. Rzeka, do której musiałem wejść drugi raz - wbrew sentencji filozofa z Efezu - nie porwała mnie swoim nurtem, ale i nie obmyła z brudu. A teraz nie mogę się cofnąć przed niczym - pomyślał ze wzrokiem wbitym w Kępę Bazarową na drugim brzegu. - Nie w momencie, kiedy moi rodzicie spoczęli w ziemi. Nie w momencie, kiedy dybano na życie mojej córki. Nie w momencie, gdy w moim mieście giną ludzie." - fragment powieści.

Proszę Państwa, cóż to był za genialny finał kryminalnej serii Marcela Woźniaka - toruńskiego autora, któremu gorąco kibicuję od samego początku, czyli od "Powtórki" otwierającej cykl z podkomisarzem Leonem Brodzkim w roli głównej! 

Cała seria trzyma poziom od pierwszej do ostatniej strony, a mglisty i duszny klimat kujawsko-pomorskiej metropolii w połączeniu z wysmakowanym, eleganckim i kunsztownym stylem języka, jakim posługuje się autor, sprawiają, że tryptyk "Powtórka", "Mgnienie" oraz "Otchłań" wędrują do mojego prywatnego kanonu najlepszych polskich powieści kryminalnych. Z kolei samo miasto T. - T jak Toruń, ale i jak tabu, tajemnica czy terror - chciałoby się przemierzyć pokrętnymi ścieżkami zarysowanymi na kartach powieści Woźniaka.


Ale wracając do samej "Otchłani" - jest to książka, która w brawurowy sposób spaja fabularną klamrą wszystkie przypadki Leona Brodzkiego, borykającego się z marami przeszłości, płacąc za to niemal najwyższą cenę... Leon to postać niesamowita: posągowy wręcz śledczy z poczuciem misji, rozrywający sztywne ramy konwenansów i polityczno-urzędowych uwarunkowań. To człowiek niezłomny, hardy i dążący z bezwzględną konsekwencją do ujęcia sprawców brutalnych morderstw, polujących na ulicach Torunia (i nie tylko, jak wiemy po lekturze wcześniejszego "Mgnienia") również na członków jego rodziny czy bliskich współpracowników. To wreszcie mistrz ciętej riposty, który element przestępczy sprowadza do parteru nie tylko za pomocą środków przymusu bezpośredniego, ale i za sprawą nieszablonowych umiejętności oratorskich i negocjacyjnych. Nie ma jednak Leo łatwego zadania, ponieważ w szeregach policji są "brudni policjanci" będący na usługach gangsterów z umazanymi krwią rękami, którzy sabotują wręcz pracę organów ścigania.

Klimat "Otchłani" jest specyficznie ciężki i paraliżująco mroczny i to nie tylko ze względu na wielowątkową intrygę kryminalną i usłaną ofiarami fabułę, ale i dlatego, że Woźniak rozszerzył strefę wewnętrznych rozterek głównych postaci na nową bohaterkę - Berenikę Vesper, młodą dziennikarkę z Warszawy, która ma stworzyć reportaż o Leonie Brodzkim i postawić go niekoniecznie w dobrym świetle, skoro od murów toruńskich gmachów odbija się echo oskarżenia "Brodzki jest winny". Autor z niesamowitym wyczuciem i znawstwem przedstawia kobietę po traumie, która próbuje na nowo zdefiniować swoje prywatne i zawodowe priorytety i paradoksalnie to właśnie niejednoznaczny niekiedy Brodzki ma umożliwić jej ten proces. Nie bez znaczenia jest tu również to, że Vesper nawiązuje dziennikarską relację, a nawet nić sympatii z Markiem Benerem, dziennikarzem śledczym doskonale znanym wszystkim fanom Roberta Małeckiego, współtwórcy toruńskiego uniwersum kryminalnego w ramach trylogii "Najgorsze dopiero nadejdzie", "Porzuć swój strach" oraz "Koszmary zasną ostatnie".  

Co ważne, autor w mistrzowski sposób odnosi się w "Otchłani" do aktualnej sytuacji społeczno-politycznej w Polsce, którą z łatwością zidentyfikuje każdy obserwator bieżących wydarzeń: mamy tu zatem naciski z góry na prokuratorów, niedostatki finansowe i sprzętowe w policji, brak rozdziału państwa i kościoła czy toruński znak rozpoznawczy, niebędący smacznym piernikiem, czyli ojca Majbacha. W to wszystko, a nawet w jeszcze więcej zanurzony jest Brodzki, z którym perfidny morderca prowadzi śmiercionośną grę i zmusza do odpowiedzi na pytanie, czy powtórki z przeszłości w mgnieniu oka nie rzucą Leona w otchłań? Czy toruński szeryf jest w stanie w pojedynkę pokonać system i wyjść z ostatecznej potyczki niczym feniks z popiołów? 

Przekonajcie się moi drodzy sami, zwłaszcza jeśli Wasze czytelnicze serducha biją kryminalnym rytmem, wyczulonym na przekonującą kreację bohaterów, żelazną konsekwencję w prowadzeniu śledztwa oraz psychologiczną otoczkę i pochłaniający bez reszty styl.

Ja już odważyłam się połączyć się telefonicznie z numerem 511 867 571, mającym kluczowe znaczenie dla wszystkich trzech powieści o śledczych poczynaniach Brodzkiego. Czy odważysz się i Ty?

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu "Czwarta Strona Kryminału" za egzemplarz recenzencki powieści, a Marcelowi Woźniakowi za nową jakość w polskim kryminale, która dla mnie oznacza pełen erudycji warsztat pisarski. Brawo, tak trzymać! Czekam na więcej.

A wszystkich tych, którzy przygodę z Leonem Brodzkim mają jeszcze przed sobą i być może wahają się, czy ją rozpocząć, zachęcam do lektury moich opinii na temat wcześniejszych dwóch tomów serii, zamieszczonych na Portalu Kryminalnym:




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Recenzja: "Karuzela" - Paulina Świst

Premiera: 14.11.2018

"Bo to, co nas podnieca, to się nazywa kasa, a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa. Bo to, co nas podnieca, to czasem też jest seks, a seks plus pełna kasa, to wtedy sukces jest." - nucę sobie pod nosem piosenkę Maryli Rodowicz sprzed wielu, wielu lat; piosenkę idealnie pasującą do najnowszej powieści Pauliny Świst pt. "Karuzela". Tajemnicza adwokat pisząca pod pseudonimem, autorka sensacyjno-erotycznej serii "Prokurator", powraca bowiem z nowym cyklem, który otwiera historia przekrętu gospodarczego na grube miliony, będącego "idee fix" pewnych wrocławskich adwokatów. Nazwisko Orłowski zobowiązuje, zatem główny bohater, Piotr "Orzeł" Orłowski wiedzie prym nie tylko w palestrze, ale i w zorganizowanej grupie przestępczej zorientowanej wokół zwrotu podatku VAT ze sprzedaży międzynarodowej. W proceder uwikłana jest również jego koleżanka ze studenckich czasów, prawniczka Aleksandra Tredel. Ten kreatywny duec…

Recenzja przedpremierowa: "Nikt nie idzie" - Jakub Małecki

Premiera: 31.10.2018

"Co rano parzyła w tygielku kawę po turecku, z cukrem i kardamonem, a potem siadała w pokoju, naprzeciw do połowy ułożonych puzzli na ścianie, i otwierała Nikt nie idzie: ponad tysiąc kartek, na każdej stronie drzeworyt, zdjęcie albo krótki wiersz. Oglądaj jedną stronę dziennie, powiedział kiedyś Igor. Więc oglądała." - fragment powieści.

Przyznaję, że mam z Jakubem Małeckim dwa, nie lada problemy... Bo chociaż jestem ekstrawertykiem z dość pokaźną siłą przebicia, to Kuba onieśmiela mnie swoją osobą przy każdym bezpośrednim spotkaniu. I robi to absolutnie nieświadomie, będąc człowiekiem nader skromnym, bo to ja milknę przy jego jego talencie :)

Podobnie też mam z przelewaniem na papier moich wrażeń z lektury jego książek. Ja ich nie czytam, ja je chłonę całą sobą, bo poruszają we mnie najbardziej nostalgiczne struny (tak, ekstrawertyczne osobowości również takowe posiadają). I tu pojawia się drugi problem, ponieważ zamiast spisywać te uczucia, wolałabym p…

Recenzja przedpremierowa: "Adam" - Agata Czykierda-Grabowska