Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Karuzela" - Paulina Świst

Premiera: 14.11.2018

"Bo to, co nas podnieca, to się nazywa kasa, a kiedy w kasie forsa, to sukces pierwsza klasa. Bo to, co nas podnieca, to czasem też jest seks, a seks plus pełna kasa, to wtedy sukces jest." - nucę sobie pod nosem piosenkę Maryli Rodowicz sprzed wielu, wielu lat; piosenkę idealnie pasującą do najnowszej powieści Pauliny Świst pt. "Karuzela". Tajemnicza adwokat pisząca pod pseudonimem, autorka sensacyjno-erotycznej serii "Prokurator", powraca bowiem z nowym cyklem, który otwiera historia przekrętu gospodarczego na grube miliony, będącego "idee fix" pewnych wrocławskich adwokatów. Nazwisko Orłowski zobowiązuje, zatem główny bohater, Piotr "Orzeł" Orłowski wiedzie prym nie tylko w palestrze, ale i w zorganizowanej grupie przestępczej zorientowanej wokół zwrotu podatku VAT ze sprzedaży międzynarodowej. W proceder uwikłana jest również jego koleżanka ze studenckich czasów, prawniczka Aleksandra Tredel. Ten kreatywny duecik nie wziął jednak pod uwagę tego, że:

- po pierwsze, ktoś może wyciągnąć na światło dzienne tragiczne wydarzenie z przeszłości i dyszeć żądzą zemsty tak bardzo, że nie cofnie się przed niczym,
- po drugie, są wokół nich najbliżsi, którzy życzą im źle i chcą jak najbardziej uprzykrzyć im życie,
- po trzecie, trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść, aby, kolokwialnie rzecz ujmując, nie "wyrżnąć orła",
- po czwarte, połączy ich uczucie pełne pasji, wystawiające ich na spore niebezpieczeństwa.


Wielkie pieniądze, zdrada, zemsta, powiązania ze światem przestępczym, brawurowe ucieczki i... płomienna miłość, której nikt nie chce nazywać po imieniu - kręci się od wydarzeń w tej powieści niczym na tytułowej karuzeli. Książka jest świetną lekturą na trzy godziny, odsłaniającą przed laikami prawniczy i więzienny żargon. Doskonale się przy niej bawiłam, tym bardziej, że zapałałam wielką sympatią do głównej postaci Oli - kobiety z pazurem, która daje się okiełznać wyłącznie Piotrowi i to na wszelkie możliwe sposoby.

Tak na marginesie, mam przeczucie graniczące z pewnością, że występujący na kartach powieści pewien funkcjonariusz Centralnego Biura Śledczego, którego obecność ma niebagatelne znaczenie dla skomplikowanej prawnie sytuacji Piotrka i Oli, powróci niebawem samodzielnie w kolejnej odsłonie serii. I bardzo dobrze, bo fajny facet z niego jest i ma nie lada policyjne doświadczenie, stwarzające moim zdaniem pole do wielu ciekawych manewrów.

Czytajcie Śwista, jeśli tak jak ja lubicie wartką akcję z pikantnymi szczegółami i nieskomplikowaną fabułę, napisaną żywym (acz niekoniecznie literackim ;)) językiem, nadającą się doskonale na jeden wieczór.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Recenzja premierowa: "Wolf" - Magda Mila

Premiera: 29.11.2018

"Kiedy uspokoiła oddech, uwolniłem ją i pomogłem się ubrać. Uciekała wzrokiem na boki, jakby wstydziła się tego, co czuła. Bawiło mnie to. Nie chciała przyznać, nawet tylko sama przed sobą, że było jej aż tak dobrze. Musiałem zintensyfikować naszą relację. W końcu nie chodziło tu o przyjemność - moją czy Inez, a o to, by mnie znienawidziła. By rozsądek nie pozwolił jej już na nic więcej." - fragment powieści.
Kto śledzi moje wpisy na Instagramie czy Facebooku, ten wie, że nie stronię w swoich czytelniczych wyborach od płodozmianu gatunkowego. Dlatego też z chęcią sięgam po powieści o większym bądź mniejszym zabarwieniu erotycznym, które czasem mocno rozczarowują, jeśli chodzi o stylistykę i fabułę, a czasem fascynują i nie pozwalają się od siebie oderwać, pobudzając każdy nerw. Magda Mila i jej powieści +18 zdecydowanie należą do tej drugiej kategorii, ponieważ zarówno satysfakcjonują mnie pod względem warsztatu pisarskiego (pozbawionego na szczęście natł…

Recenzja: "3 dni miłości" - Magdalena Pioruńska

Premiera: 1 kwietnia 2019
„Tak naprawdę śmiech nie wróżył nic dobrego. Ten, który znałem, zwykle był nieszczery, szyderczy albo wręcz okrutny. Ludzie śmiali się w mojej obecności wyłącznie ze złych powodów. Nigdy ze mną, bardziej ze mnie. Odczuwałem to jeszcze długo przed tym, zanim pojawiła się Tulia. Byłem bladym, wątłym Europejczykiem w mieście pełnym ciemnoskórych, zahartowanych w bojach wojowników. Nie lubili mojej delikatności i płochliwej natury, zbyt śmiało spoglądali na moją piękną matkę i w swoich głowach planowali, jak ją zniewolić. Od samego początku czułem się w Twierdzy obco, jakbym pod wpływem niefortunnego zrządzenia losu trafił na nie swoje miejsce na Ziemi. Marzyłem o tym, żeby kiedyś znaleźć to prawdziwe, wypełnione ludźmi, którzy rzadziej się śmiali, za to częściej słuchali tego, co mam do powiedzenia”. - fragment noweli.
Dinozaury, nieszablonowe uniwersum z pogranicza fantasy i science-fiction oraz kontrowersyjne kwestie - oto streszczenie "Twierdzy Kimerydu…