Przejdź do głównej zawartości

Recenzja: "Pierwsza książka mojego dziecka" - Cała Polska Czyta Dzieciom

„Pierwsza książka mojego dziecka” poleca się do czytania „do brzuszka”, ale przede wszystkim noworodkom, niemowlakom i dzieciom w wieku 1-3 lata. PS. Nasza Ala ma cztery lata i nadal bardzo lubi wracać do zawartych w niej wierszyków (Julian Tuwim i jego wiersz "Lokomotywa" rządzą), masażyków i piosenek.





Kartonowe wydanie jest w stanie oprzeć się wszędobylskim dziecięcym paluszkom, a nawet pierwszym ząbkom. Na 39 stronach tej pozycji znajdzie się również coś dla rodziców i opiekunów: wyjaśnienie, dlaczego czytanie dzieciom jest tak istotne dla ich prawidłowego rozwoju; zaprezentowanie przykładów wpływu głośnego czytania w czasach, kiedy masowo otaczają nasze dzieci różnorodne bodźce; wskazanie 12 przykazań i 12 zakazań związanych z traktowaniem i wychowaniem dzieci.

Jest to zatem książeczka wielozadaniowa i autentycznie uniwersalna.

Kolorowe ilustracje przyciągają wzrok naszych pociech, zwłaszcza że na wielu z nich występuje sympatyczne Bobo, z którym maluchy mogą się zaprzyjaźnić, czy nawet utożsamić.

Wyłącznym dystrybutorem tego tytułu, stworzonego przez Fundację "Cała Polska czyta dzieciom" jest Księgarnia Internetowa Bonito.pl - zajrzyjcie tam i sprawcie ją sobie i swoim dzieciom lub ofiarujcie ją komuś bliskiemu w prezencie.

Komentarze

  1. Nie posiadam dzieci ale ostatnio ciągnie mnie do książek i książeczek dla dzieci....tę również muszę dopisać do listy "must read" :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To bardzo miłe kompendium prostych wierszyków i piosenek dla maluszków. Doskonałe na prezent dla berbecia koleżanki czy członka rodziny :)

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wywiad: Domi czyta i pyta, czyli Paulina Świst w krzyżowym ogniu pytań

Drodzy zaczytani! Dzisiaj na moim blogu gości jedna z najbardziej tajemniczych pisarek na polskim rynku wydawniczym. Jej kryminalno-erotyczne powieści bardzo przypadły do gustu czytelnikom, chociaż wielu – w tym mnie – wprawiły w pewną konsternację. Bo jak to? Jej debiutancki „Prokurator” to nie 100% kryminał, a erotyk z nutą sensacji? Paulina Świst potrafi zaskakiwać, a jej kryminały prawniczo-policyjne z domieszką pikanterii schodzą z każdym nowym tytułem na pniu.


Domi: Paulino, serdecznie Ci dziękuję za Twoje pozytywne nastawienie do mojej propozycji wywiadu, która to nadeszła krótko po premierze Twojej najnowszej książki pt. „Sitwa”.  To Twoja piąta powieść, a do tego dorzuciłaś jeszcze w tym roku opowiadanie w antologii „Zabójcze święta”.

Paulina: Cześć Domi :* To prawdziwa przyjemność móc z Tobą pogadać, nawet wirtualnie ;)

Domi: Jak Ci się zatem pisało taką krótką formę i czym różni się dla Ciebie praca nad opowiadaniem od pracy nad powieścią? 

Paulina: Wbrew temu, czego się obawi…

Recenzja: "Druga strona" - Kim Holden

Premiera: 16 października 2019
"Druga strona" to według mnie najważniejsza książka amerykańskiej pisarki Kim Holden. I tym bardziej doceniam bezpośrednie spotkanie z Kim, w którym wzięłam udział 25 października 2019 roku w Kawiarni Europejskiej w Krakowie. Bo rozmowa o tej książce, o inspiracjach i własnych doświadczeniach Kim, stanowiących jej podłoże, sprawiły, że doceniłam historię Toby'ego Page'a jeszcze bardziej. Ta książka jest jak terapia - pełna bólu, ale i niesamowicie mocnej nadziei. To nie jest zwykłe młodzieżowe Young Adult. Jest czymś dużo większym, z bardzo rozbudowanym podłożem psychologicznym. Toby jest moim superbohaterem! Kim jest moją bohaterką! ❤️ 
Świat widziany oczami siedemnastoletniego Toby'ego, dzięki pierwszoosobowej narracji, jest potrzaskany i tak bardzo bolesny. Do czasu, kiedy w jego życie wkracza niewidoma Alice. "Kraina czarów" może pojawić się tuż obok. Ta książka to jednak konstelacja bohaterów po przejściach, zdruzgot…

Recenzja przedpremierowa: "Tylko oddech" - Magdalena Knedler

Premiera: 27.08.2018 Nina wie, że ich podróż dopiero się zaczyna, ale ma wrażenie, że to moment, w którym wszystko ustaje. Świat zwalnia, przestaje się obracać, ludzie przerywają swoje czynności, zwierzęta wyhamowują bieg, wszystko po prostu ustaje. I z ciekawością czeka, co będzie dalej. Zostaje tylko oddech.
Znacie takie uczucie, kiedy przepełnia was niczym nieograniczona beztroska, napełniająca płuca świeżym powietrzem? To takie specyficzne uczucie, kiedy odnosisz wrażenie, że chodzisz dziesięć centymetrów ponad chodnikiem. W takich chwilach, rzadkich, ale zdarzających się, towarzyszy człowiekowi nieodparte przekonanie, że problemy nie istnieją, że ze wszystkim sobie poradzi. Mnie dopada takie uczucie, kiedy stoję na plaży i wpatruję się w bezkres morza albo oceanu. Oddech wydaje mi się wtedy niczym niezmącony, lekki i ożywczy. Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy klatka piersiowa jest ściśnięta niewidzialnym imadłem i tylko oddech pozwala przeżyć, czy może bardziej przewegetować k…